Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

παράτησε μια χώρα στη μοίρα της.
Αγανάκτησε;
Αηδίασε;

Με τι; Με όσα δημιούργησαν οι περί αυτόν και όσα άφησε να αναπτυχθούν ως καρκίνωμα στον κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό ιστό της χώρας;
Δεν ήταν προετοιμασμένος να κυβερνήσει; Δεν άντεχε την πίεση της εξουσίας; Δεν άντεχε τις συγκρούσεις; Τα είδαμε όλα αυτά, και δεν είναι ελαφρυντικά, είναι εντελώς επιβαρυντικά της θέσης του. Ο ρίψασπις πρωθυπουργός, ο δειλός άνθρωπος που άφησε το μη-έργο που (δεν)παρήγαγε η κυβέρνησή του στη μέση και την έκανε προς βορρά να φάει κοψίδια, με τρόπο σχεδόν ψυχαναγκαστικό κάτι σαν το comfort eating των βουλιμικών, των καταθλιπτικών και άλλων τινών δυστυχισμένων και προβληματικών.

Δεν ήξερε τι ήταν ο Ρουσόπουλος; Δεν είδε ποιούς είχε να κάνουν δημόσιες σχέσεις στο πολιτικό του γραφείο;;;! Δεν είδε πόσο σκανδαλώδες ήταν το διδακτορικό της γυναίκας του; Μόνο η Έλενα Τσαουσέσκου μπορούσε να συναγωνιστεί τέτοιο εξπρές διαδικαστικό μοντέλο...Τελικά ο Καραμανλής ήρθε στην εξουσία για να γίνει η γυναίκα του γιατρός, για ένα μ ικροαστικό όνειρο μιας νηπιαγωγού που τα γλυφτο-μήντια έγραφαν ότι έμοιαζε με τη Νταϊάνα. Το κοκκινομάγουλο κορίτσι έμοιαζε με την Νταϊάνα της Αγγλίας στο πτυχίο της νηπιαγωγού μάλλον. Και μόνο.


Τον κουράσαμε μάλλον...Μήπως όμως κουράσαμε και τον νυν πρωθυπουργό κι έχει πάρει τους δρόμους και δε μαζεύεται; Ποιός θα παράξει έργο σ' αυτή την κυβέρνηση; Τώρα που κατακάθεται ο κουρνιαχτός που άφησε πίσω η ασπίδα που πέταξε ο πρώην πρωθυπουργός πριν καβαλήσει το τζιπ του και πάει για κοψίδια, μόνο πανικό μπορεί να φέρει η συνειδητοποίηση ότι στο Υπουργείο Υγείας είναι η Μαριλίζα που χόρευε τσάμικα με τους αφρικανούς μετανάστες, ότι υφυπουργός στο κρίσιμο ΥΠΠΟ είναι η Άντζελα Βοσκοπούλου-Γκερέκου (και γύρω-γύρω-γύρω όλοι, κι εγώ στη μέση, γειά σου βρε Τόλη!), η Άννα Διαμαντοπούλου στο παιδείας, η Μπιρμπίλη στο Περιβάλλοντος και άλλοι πολλοί και διάφοροι στα υπόλοιπα υπουργεία. (Ευτυχώς πήγε κατά Καπερναούμ η Δαμανάκη-Πολυτεχνείου, στην ΕΕ και ησύχασα: έλεγα πώς θα εξαργυρώσει το Μαράκι τις σόλες που έλιωσε να υποστηρίζει το Γιωργάκη στα πέτρινα χρόνια πριν τον υποστηρίξουν τα ΜΜΕ;)

Δεν έχει πάρει λευκή επιταγή. Πίστωση χρόνου έχει πάρει ο Γιώργος. Αν το γνωρίζει και το έχει καταλάβει καλώς, αλλιώς τον βλέπω στο "τσιγκέλι" σαν αρνάκι λαμπριάτικο. Έφερε κουτσά-στραβά τη νίκη, δεδομένης της κατάπτωσης και της παράδοσης Καραμανλή φυσικά, οπότε κοιμάται τον ύπνο του δικαίου ως πρωθυπουργός. Μην ξυπνήσει και τα πράγματα είναι αλλιώς μόνο να προσέχει. Ας ρίχνει και καμμιά ματιά στο μαγαζί. Κάθε καλό αφεντικό, προσέχει την επιχείρηση, ιδίως αν είναι μικρομάγαζο περιορισμένης ευθύνης. Αλλιώς θα το πουλήσει στους υπαλλήλους. Αν δεν πάνε ν' ανοίξουν καινούργιο, λίγα τετράγωνα παρακάτω, και πιο ανταγωνιστικό...

ΜΑ...

...7 ευρώ ένα τσουρέκι; Βιομηχανικό; Όχι στο Κολωνάκι, για να μη μουρμουρίζετε, αλλά σε φούρνο γειτονιάς. Μήπως πρέπει να μιλάμε όταν ακούμε τέτοια κουλά; 7 ευρώ; Μήπως να ουρλιάζουμε για το κλέψιμο; Η Αθήνα είναι πανάκριβη και σιγά τις φοβερές υπηρεσίες και το life style που προσφέρει ρε παιδιά!

Μήπως είμαστε κορόϊδα; Όπως το κοινό χθες βράδυ στο Ζορμπά του Εθνικού. Τόσο υπόδουλο, αγράμματο, νεόπλουτο πνευματικά (για να εξηγούμαι) κοινό, σπάνια συναντάς. Έπρεπε να μεταφερθεί η δράση και η παρατήρηση στην πλατεία, εκεί ήταν το ενδιαφέρον: στα βεβιασμένα χάχανα, στο ψεύτικο και πολύ χειροκρότημα και άλλα ενδιαφέροντα σημειολογικά, τη στιγμή που έπρεπε να πετάξουν αυγά στο σκηνοθέτη. Αχ, άμα λέγεσαι φον παρλαπίπεν, τι ωραία που τα τρως από τους αφελείς, τι ωραία που τους τα παίρνεις. Ιδίως αν τύχεις σε εποχές που το κοινό λατρεύει κάτι γκουρού του πολιτισμού, κάτι ατζέντηδες που έχουνε φτιάξει σερμαγιά στην πλάτη των ηλίθιων. Αχ, να μην υπάρχει κάποιος μεγάλος, με πένα σαν του Μολιέρου να γράψει γι' αυτό το άθλιο, χατζηαβάτικο κοινό της πεντάρας, αλλά να υπάρχει μόνο ο Λαζό που το γλύφει -είναι και μεγάλος Έλληνας, μην το ξεχνάμε...

Λυπήθηκα τους ηθοποιούς. Πραγματικά...Γιατί αυτοί ξέρανε τι κουλαμάρα παίζανε. Άλλο που δεν θα το παραδεχτούν ποτέ τους. Και κάποιοι απ' το κοινό το ξέρανε, που στριφογυρίζανε στις καρέκλες και κοιτάγανε τα ρολόγια. Και οι χταζηαβάτηδες το ξέρανε, γι' αυτό κοιτάζανε τους υπόλοιπους συνωμοτικά, γι' αυτό φώναζαν ακόμα περισσότερο με ενθουσιασμό ψέυτικο.

ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΟΛΩΝΑΚΙΟΥ

Εκεί στην πλατεία, δίπλα στα Γκούντυ'ς, υπάρχει ένα ζαχαροπλαστείο. Όχι το παλιό που είναι μεσοτοιχία με τα Γκούντυ'ς, το δίπλα που είναι μεσοτοιχία με το αλαντικάδικο που πουλάει μούρη και λέγεται (κρατηθείτε ωρέ!) Degustation. Ο ζαχαροπλαστείος δε θυμάμαι πώς λέγεται.
Λοιπόν, η μπουμπού ήθελε ένα γλυκάκι, και αφού περνάγαμε, λέω ας πάρω ένα του παιδιού (κι ένα της μάνας του παιδιού). Αφού αδειάσαμε το πορτοφόλι μας για δυό γλυκά, πάμε σπίτι και λέω ένα κουταλάκι για σένα, μια κουτάλα για μένα. Μόνο που το ένα, συμπτωματικά της μικρής, είχε μια (γκλιαχ γκλιαχ γκλιαχ!!!) τριχάρα μέσα, που κίντεψα να βγάλω το φαί όλης της εβδομάδας.
Φαναστείτε την έκπληξη ενός μικρού παιδιού που του πήρες γλυκό που το ζήταγε, του 'δωσες κουτάλι να φάει, και μετά του λες "φτύσ' το τώρα αμέσως!!!" και το παίρνεις και το πετάς. Είναι τραυματικό προφανώς.
Θα πάω να σφυρίξω δυό φωνήεντα στα καλόπαιδα. Θα συμπληρώσω και το όνομα του μαγαζιού για να το γνωρίζουν απαξάπαντες.
Είναι απογοητευτικό η ελάχιστη ποιότητα να πληρώνεται χρυσή ωσάν να είναι δώρο και όχι υποχρέωση του βλάχου που άνοιξε το μαγαζί, και ο κανόνας να είναι σ' αυτή τη χώρα η γυφτιά!!!

Υ.Γ. Όσοι αναγνώστες έχετε παιδάκια (κι αυτοί που δεν έχετε, αλλά ίσως να μην το έχετε δει εξ αυτού του λόγου), έχετε παρατηρήσει τις κακόγουστες μουσικές και εκπομπές του Άλτερ για τα παιδιά; Με τα τσιφτετέλια και τα ρημίξ (...) τραγουδιών; Με τα παιδάκια ντυμένα μαλάκες; Σαν να το συνέλαβε ο Μαστοράκης το όλον. Θα επανέλθω...

ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΚΗΠΟ

Ναι, βεβαίως, απανταχού στον πλανήτη τα τουριστικά μέρη είναι πιο ακριβά. Καλώς, το καταλάβαμε. Όμως, μάγκες μου, στο καφενεδάκι του εθνικού κήπου ξεύρετε πόσο κάνει το μπουκαλάκι νερό; 1 ολόκληρο ευρώ!
Μη διανοηθείτε να παραγγείλετε καφέ και μάλιστα καπουτσίνο και ακόμα πιο μάλιστα, φρέντο, γιατί το ταληράκι το θέλετε -και βάλε.
Άμα δε έχετε υπογλυκαιμία, πάρτε κανά κουλούρι απ' το σπίτι, διότι τα γλυκά όχι μόνο είναι σε τιμές πιασοκώλ, αλλά είναι και μάπα.
Μ' έπιασε κι εμένα η έρευνα αγοράς και η πείνα η μαύρη, και λέω νοσταλγικά, "ένα καταϊφι". "Από καταϊφι;" ρωτάει ο Γκιωνάκης που σερβίρει. "Εμ, από τι; από πάστα φλώρα;" το φέρνει το καταϊφι, μου τρέχανε τα σάλια, λαμβάνω την πρώτη μπουκιά, τη μασουλάω και μένω γκλιαχ. Το καταϊφι, αυτό, είχε παρελθόν. Μπεϊρούτ, Ταγγέρη, υπόγεια της βορείου Αφρικής, χορό της κοιλιάς σε ύποπτα κέντρα για ξεπεσμένες στα στενοσόκκακα της Πόλης, και μετά είχε έρθει πατσαδιασμένο και αμαρτωλό στο πιάτο μου, όταν πια δεν υπήρχε πελάτης που να θελήσει να ξεμοναχιάσει το κορμί που έσταζε λέρα και αμαρτία...Το μαλλί ήταν πανιασμένο και σκληρό. Ισιωμένο απ' τα σίδερα σιδερώματος τα προπολεμικά. Αναιμικές οι τούφες του κρεμόντουσαν κι έκρυβαν ένα ρυτιδιασμένο βλέμμα. Τα μύγδαλα, κάποτε φρέσκα και ανθηρά, είχαν προ πολλού χάσει τους χυμούς της νιότης, και τώρα ούτε κρατς δεν κάνανε κάτω απ' τα δόντια του περαστικού όπου τέλειωναν την άχαρη και βρωμερή ζωή τους. Ολόκληρο το καταϊφι, παρακάλαγε κάποιον να του πάρει τη ζωή, για να του δώσει μια τελευταία στάλα αξιοπρέπειας: ότι κάποιος ακόμα ενδιαφέρεται. Συνηθισμένο να πουλιέται και να ξαναπουλιέται, μόνο έτσι καταλάβαινε το ενδιαφέρον. Υπέφερε βλέπετε από low self-esteem, και τα καμπαρέ στο Τούνεζι, δεν έκαναν τίποτα να δώσουν λίγη περηφάνια στο ταλαίπωρο κορμί.
Το άφησα μισοτελειωμένο στο πιάτο...Ήθελα να φτύσω και το υπόλοιπο μισό, αλλά είχε κόσμο και το κατάπια ανησυχώντας για τις συνέπειες. Με το νου μου έδωσα 'ενα γερό χέρι ξύλο στον μαιτρ, τον πλάκωσα στα μπουκέτα, του ΄χωσα άπερκατ στο σαγόνι, απανωτά γρονθοκοπήματα στο ψωμοσάκκουλο, και έμπηξα τις βελόνες στο χέρι της κούκλας-ομοιώματος, μόλις πλήρωσα τη λυπητερή. Αυτά...

και,
τελοσπάντων, αυτό που είχα να πω το είπα και απεκδύομαι πάσας ευθύνης: τυρί φέτα κι κουνσέρβα σουλουμό, μήτε που να τ' αγγίξιτ',

Άσε που με τα λεφτά που θα δώκετε πέντε νοματαίοι, να φάτε στον εθνικό κήπο, θα πληρώσετε τη δόση της εφορίας.

SALAD YOUR WAY

Λοιπόν, επειδής δε θέλω να κορϊδεύουν το κοινό οι διάφορες εταιρείες και οι διαφημιστικές που τα κάνουνε πλακάκια μαζί τους, δοκίμασα το καινούργιο σαλατο-υγιεινό (...) στυλ του Έβερεστ.
Καταρχήν μάγκες μου, ξεχάστε αυτά πυο λέει η διαφήμιση στο μετρό, τύπου "ο σεφ σας καθοδηγεί". Ένας ανειδίκευτος πιτσιρικάς/α είναι, που πήρε μερικά μαθήματα μετά την πρόσληψη, για την οποία κρυφοβλαστημάει, γιατί είναι όλο ορθοστασία και μηδέν κέρδον.
Διαλιέχτε λοιπόν μια από τις σαλάτες. Μην πείτε να την ψιλοκόψουν -εγώ έκανα και αυτό το τεστ- διότι θα γίνει μαύρισμένο μιαμιά που θα σιχαθείτε και να το αγγίξετε. Αφήκετέ το όπως είναι. Μην βάλετε μέσα άλλο από λιαστή ντομάτα και παρμεζάνα, ούτε άλλη σως από λαδόξυδο (με ρεγουλα κι αυτά πείτε στον "σεφ"), γιατί θα αναγουλιάσετε. Είναι ακριβώς οι αηδίες που μπαίνουν στα σάντουιτς, αλλά πιο αηδίες, και σε διπλανά κεσεδάκια απ' τα τσάντουιτς (που λέει και το παιδάκι μου).
Επίσης, πείτε με ύφος, θα πλερώσω βάλτε κι άλλη ντομάτα, διότι η κανονική δόση είναι του τσιγγούνη: τρία ντοματάκια και πέντε φυλλαράκια παρμεζάνα διάφανα -τόσο λεπτά είναι.

Εγώ ό,τι είχα να πω το είπα, και απεκδύομαι πάσας ευθύνης -που έλεγε και ο Χατζηχρήστος: "τυρί φέτα κι κουνσέρβα σουλουμό, μήτε που να τ' αγγίξιτι".

Καλημέρα, και salad the other way.

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ "ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ";

1. Εκ τύχης -διότι υπάρχουν και ψεύτες.
2. Εκ συστήματος -διότι αποφεύγει κανείς τα μπλεξίματα και τα ταγαρώματα.
3. Εκ συστήματος του δεύτερου προσώπου που κάνει μονίμως σχέσεις τρίποδο.
4. Διά λόγους εκδίκησης (όχι μη!)
5. Λόγω κακού/άλυτου/δυσεπίλυτου/δυσανεκτικού Οιδιπόδειου.
6. Λόγω του ότι είναι δεσμευμένος/η οπότε αναζητά ανάλογη περίπτωση (πρόκειται περί τετραγώνου).

Γιατί παραμένει:
1. Διότι περνάει καλά.
2. Διότι δεν περνάει καλά.
3. Διότι του/της αρέσει ο κίνδυνος.
4. Διότι του/της αρέσει το παράνομο πάθος (βλ. το Οιδιπόδειο).
5. Διότι δεν υπάρχει κάτι άλλο για την ώρα και πιάνεται απ' το υπάρχον για να μην είναι μόνη/ος.
6. Για λόγους εκδίκησης.
7. Γιατί προσβλέπει σε μονιμότητα.
8. Γιατί οι παράνομοι δεσμοί είναι υπερεκτιμημένοι και παράνομοι.

Γιατί πρέπει να φύγει:
1. Για να μην είναι το δεκανίκι του κάθε μαλάκα.
2. Για να μην περνάει μοναχικά τις εποχές του χρόνου που ντε και καλά πρέπει να 'χουμε παρέα.
3. Για να φτιάξει τη ζωή του/της ή να μην τη φτιάξει, πάντως να κοιτάξει τι θα κάνει.
4. Για να δει έναν/μια ψυχαναλυτή σοβαρό και όχι τους τηλεοπτικούς σάχλες, και να επιλύσει την επιθυμία να είναι συνέχεια και καθ' έξιν υπό διωγμόν.
5. Για να μην είναι κορόϊδο.

Αν μείνει:
1. Οι τύψεις περιττεύουν.
2. Οι τύψεις περιττεύουν.
3. Οι τύψεις περιττεύουν.
4. Να ξέρει ότι μπορεί αυτό που φαντάζει σούπερ και άξιο κλάματος, μπορεί να 'ναι χάλια και βαρετό υπό άλλες συνθήκες.
5. Επίσης, ότι ο λεβέντης/ισσα που θ' αφήσει (αν αφήσει) τον "πρώην", θα έχει απαιτήσεις, ενοχές και λοιπές ενοχλήσεις που θα φορτώσει στον πρώην "τρίτο άνθρωπο".


Εγώ, από ενδιαφέρον τα λέω.

ΚΟΣΜΙΚΟΙ ΣΤΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Πήγαμε οι έρμοι τέρμα Πειραιώς στα χαλάσματα και το καυσαέριο, στα παρατημένα εργοστάσια, τα περίπτερα απάνω στο δρόμο, τα παραρτήματα του ΙΚΑ και τις ταβέρνες όπου εισπνέεις κοκορετσοκάπνα και εξάτμιση απ' τη μοτοσυκλέτα που περνάει ξυστά με ντεσιμπέλ που σηκώνει πρόστιμο απ' την ΕΕ.
Πληρώσαμε τον ταξιτζή ένα σκασμό λεφτά. Ανεχτήκαμε που δεν ήθελε ν' ανοίξουμε παράθυρο γιατί "θα κρυώσει" ο παλίκαρος, που κάπνιζε, που είχε σεκλέτια κι είχε ράδιο Μπλάκμαν διαπασών -το άζμα με αντήχηση/ήχηση/ήχηση- και μας κοιτάγανε τα πρεζόνια ενοχλημένα, οι καλλιτεχνίζοντες του Bios ειρωνικά και οι αφρικανέμποροι έτοιμοι να μοστράρουνε τις ματσέτες και να μας κάνουνε Νταρφούρ καθώς κατηφορίζαμε ακούγοντας Γιώργο Σκυλάρα και το σιντί "τα σουξέ της κρεαταγοράς", με δεύτερη φωνή Λίτσα Δεπίπα. Κι ο ταξιτζής δώστου και συνόδευε τη Λίτσα και το νταβά της που βαριαναστέναζε στο μικρόφωνο:
Μ' άφησες σαν καλιακούδα
θα φοράω τη βερμούδα
που μου είχες κάνει δώρο
σα σε πήγαινα στον Πόρο (ζειμπεκιά).

Φτάσαμε αφού επιβιβάσαμε άλλους πέντε και κάπως έσκασε χαμόγελο το χειλάκι του ταρίφα, έσκασε το ταμείο του από πεντάευρα. Αφού ξύνισε "πάτε πιο μέσα να κάτσει το παληκάρι" "όχι να πάει απ' την άλλη να δει το ζην επικινδύνως", "δεν είναι ανάγκη να τσαντίζεστε" "δεν τσαντίστηκα, άμα τσαντιστώ θα το αντιληφθείτε" (ατυχώς για τον ίδιο είχε τρεις άγνωστες λέξεις και δυό εγκλίσεις στην τελευταία πρόταση και το βούλωσε μουτρωμένος.)
Είδα(με) όλους εκείνους που ήθελα να ξεχάσω (μην κρυβόμαστε στον πληθυντικό). Με πλησίασαν όσο κι αν έκανα ότι έστελνα μηνύματα, να μου υπενθυμίσουν την παρουσία τους. Να επαληθεύσουν τι ακριβώς κάνω κι αν τα μαντάτα που κυκλοφορούν στην πιάτσα αληθεύουν. Να μου πουν μαλακίες που δεν έκανα προσπάθεια να ακούσω. Ήρθε και η γυναίκα-τέρας του θεάματος, δεν θα πω όνομα, Χριστέ μου με ημιδιαφανές ρούχο και αδιαφανές θράσος, και αναγούλιασα που φαινόταν το βρακί και ο κώλος γειτόνευε με το σβέρκο απ' το πάχος.
Και έγινε η παράσταση της Μισέλ-Αν ντε Με, και στα 4/5, γνωστή κοσμική γλύπτρια με χείλια σαν του Τρύφωνα Σαμαρά στην πρώτη και ανεπιτυχή υπερφουσκωμένη σιλικόνη, κουράστηκε η παλιόγρια και με την ακόλουθό της, διέσχισε την αίθουσα και βγήκε. Δεν ξέρω μπορεί το σύρσιμο που ακούστηκε να ήταν απ' τις χειλούτσες (σαν τα βυζιά της Πάμελα Άντερσον μεταμοσχευμένα στο πρόσωπο) κι απ' το λίφτινγκ (την τράβαγε πισώβαρα το μέτωπο ενδεχομένως), πάντως ήταν ενοχλητικό. Θα μπορούσε η βλάχα να είχε ζητήσει θέση στην άκρη, κι όχι στο πιο εσωτερικό σημείο της αίθουσας, αν ήθελε να φύγει.
Ο αχταρμάς συνεχίζεται...