Πώς να πάει μπροστά η χώρα όταν ως αξιέπαινο μοντέλο κοινωνικής καταξίωσης και αισθητικής προβάλλεται η Δέσποινα Μοιραράκη με το κακόγουστο σπίτι της και τις τηλε-δημοπρασίες;
Όταν μεγάλοι και μοναδικοί εκπρόσωποι της ποπ μουσικής σκηνής είναι ο Καρβέλας και ο Ρουβάς;
Όταν η χώρα έχει ένα και μοναδικό, υπέργηρο για το επάγγελμα, μοντέλο, τη Βίκυ Καγιά;
Και πολλά πολλά ακόμη.
Όταν ακόμη νομίζουν τα κανάλια ότι θα κάνουν τηλεθέαση καλώντας τον Γιακουμάτο και ρωτώντας τον τάχα μου ανακριτικά γιατί υποστήριξε τη Ντόρα, πέντε (5!!!) μήνες μετά τις εκλογές, που ποιός τον χέζει δηλαδή...
Όταν όλοι ψήφισαν ΓΑΠ γιατί ήξεραν ότι η κυβέρνηση θα ήταν για κλάματα και ο καθένας θα έκανε ότι ήθελε με το δικό του μπαϊράκι μέσα στο χάος.
Πώς θα κάνει στην άκρη την παραοικονομία ο έρμος ο παπακωνσταντίνου και για ποιά ένσημα μιλάει;
Θα φορολογήσει τους/τις εργαζόμενους/ες ως οικιακές βοηθοί; Ξέρει το κωλουπουργείο ότι ένα ζευγάρι μεταναστών που εργάζεται κανονικά μπορεί σε 6 χρόνια να βγάλει περί τα 60.000 ευρώ και μάλιστα αφορολόγητα; Που σημαίνει ότι το ποσό πρακτικά είναι σχεδόν διπλάσιο στην αξία χρήσης του.
Ξέρει ότι ο βλάξ που τους έχει προσλάβει, μπορεί να πληρώνει φόρους για τα δικά του έσοδα και η υπηρέτρια να γελάει εις υγείαν του κορόϊδου;
Ξέρει ότι βγάζουν μπλοκάκια για να είναι νόμιμοι και δεν τα χρησιμοποιούν ποτέ παρά κόβουν σποραδικά καμιά απόδειξη για κανένα σφουγγάρισμα και πάπαλα;
Ξέρει ότι οι Φιλιππινέζοι έχουν ιδιωτικές ασφαλίσεις υγείας; Αρκεί να πάτε στο Ντυνάν και θα το δείτε.
Εντωμεταξύ, πιστεύετε τις ιστορίες που σας λένε οι υποψήφιες οικιακές βοηθοί για τα κακά αφεντικά πυο τις βασάνισαν και δεν τις πλήρωναν; Είναι όπως τα παραμύθια πυο λένε οι ζητιάνοι και οι πουτάνες: μέρος του επαγγέλματος.
Και οι Ελληνίδες είναι ψωριάρες: προτιμούν να μην έχουν να φάνε παρά να κάνουν δουλειές που δεν είναι του επιπέδου τους...
Ήθελές τα κι έπαθές τα.
Wednesday, January 20, 2010
ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑ
Σας τα είχα πει πριν από κάτι εβδομάδες, σήμερα τον έχουν -έναν τελοσπάντων- οι εφημερίδες.
Για την κερδοσκοπία ομιλώ και τον πλουτισμό εις βάρος μας.
Άντε, περαστικά!!!
Για την κερδοσκοπία ομιλώ και τον πλουτισμό εις βάρος μας.
Άντε, περαστικά!!!
Tuesday, January 12, 2010
ΑΝΕΡΓΙΑ - ΑΠΟΛΥΣΗ
Επειδή οι καιροί είναι δύσκολοι, ας πούμε μερικά χρήσιμα πράγματα:
1. η απόλυση, αν δεν έχει κάνει κάτι επιβλαβές ο εργαζόμενος, είναι συμπεριφορά που έχει συνέπειες, π.χ. ενοχές, θυματοποίηση, απογοήτευση, άρνηση, αυτοκαταστροφική συμπεριφορά, κατάθλιψη.
2. η παρατεταμένη ανεργία, δημιουργεί επιπλέον αίσθηση αποκλεισμού, απαξίωσης, αποτυχίας (συν όλα τα παραπάνω).
3. τα παραπάνω δημιουργούν, βοηθούντων και φαινομένων διαφθοράς, λαμογοεπιτυχίας κλπ., αίσθημα παραίτησης, έλλειψης πίστης σε θεσμούς και διαδικασίες, θυμό, άμυντική συμπεριφορά (συν τα παραπάνω).
4. το άτομο διέπεται από τάση εκδικητικότητας.
Όλα αυτά, μπορεί να εμποδίζουν τη διαδικασία εξεύρεσης εργασίας, ή της ομαλής επανένταξης στο εργασιακό δυναμικό. Θολώνουν την εικόνα για τον εαυτό μας, και μπορεί να καταλήξει το όλο πράγμα σε αμετροέπεια και αυτο-αγιοποίηση, καθώς και αδυναμία αντικειμενικής κριτικής των πράξεών μας (αξιολόγησης). Το άτομο αισθάνεται γερασμένο, αποκομένο από τον κοινωνικό ιστό τον οποίο βλέπει ως παγίδα παρά ως προστασία. Χάνει τις ελπίδες του και μεγεθύνει τα αρνητικά σημεία. Μπορεί να υπάρχουν και σωματικά συμπτώματα που επιτείνουν την κατάσταση, π.χ. αυπνίες. Ή έλλειψη στήριξης, ή/και κλείσιμο στον εαυτό.
Έχετέ τα υπόψη σας.
1. η απόλυση, αν δεν έχει κάνει κάτι επιβλαβές ο εργαζόμενος, είναι συμπεριφορά που έχει συνέπειες, π.χ. ενοχές, θυματοποίηση, απογοήτευση, άρνηση, αυτοκαταστροφική συμπεριφορά, κατάθλιψη.
2. η παρατεταμένη ανεργία, δημιουργεί επιπλέον αίσθηση αποκλεισμού, απαξίωσης, αποτυχίας (συν όλα τα παραπάνω).
3. τα παραπάνω δημιουργούν, βοηθούντων και φαινομένων διαφθοράς, λαμογοεπιτυχίας κλπ., αίσθημα παραίτησης, έλλειψης πίστης σε θεσμούς και διαδικασίες, θυμό, άμυντική συμπεριφορά (συν τα παραπάνω).
4. το άτομο διέπεται από τάση εκδικητικότητας.
Όλα αυτά, μπορεί να εμποδίζουν τη διαδικασία εξεύρεσης εργασίας, ή της ομαλής επανένταξης στο εργασιακό δυναμικό. Θολώνουν την εικόνα για τον εαυτό μας, και μπορεί να καταλήξει το όλο πράγμα σε αμετροέπεια και αυτο-αγιοποίηση, καθώς και αδυναμία αντικειμενικής κριτικής των πράξεών μας (αξιολόγησης). Το άτομο αισθάνεται γερασμένο, αποκομένο από τον κοινωνικό ιστό τον οποίο βλέπει ως παγίδα παρά ως προστασία. Χάνει τις ελπίδες του και μεγεθύνει τα αρνητικά σημεία. Μπορεί να υπάρχουν και σωματικά συμπτώματα που επιτείνουν την κατάσταση, π.χ. αυπνίες. Ή έλλειψη στήριξης, ή/και κλείσιμο στον εαυτό.
Έχετέ τα υπόψη σας.
Wednesday, January 6, 2010
ΜΗΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ...
...βιβλία από τις εφημερίδες.
Αν είστε φίλοι της ανάγνωσης, αναζητείστε εκδόσεις και μεταφράσεις που σας πάνε, μη μαζεύετε ό,τι αποφασίζει ένα μαγαζί για σας.
Αν δεν είστε, δεν πρόκειται να γίνετε έτσι, και δεν θα αποκτήσετε και ποτέ γούστο. Η λογική των προσφορών είναι όπως οι εκπτώσεις με τάχα μου τελευταία μόδα. Στην ουσία αγοράζετε το σκάρτο εμπόρευμα ή εκείνο που άρον-άρον εκτελώνισε ο καταστηματάρχης, γιατί βρέθηκαν κάτι κονδύλια την τελευταία στιγμή κι ένας γνωστός στο τελωνείο, και θα βγάλει τα τρίδιπλα απ' το τίποτα -κυριολεκτικά.
Με το να διαβάσετε έναν -αν το διαβάσετε κι αυτό- Μακρυγιάννη, μισό Ναμπόκωφ, ψήγματα του Δημοσθένη, και απάνθισμα του Νιρβάνα, δεν θα ρίχνετε γκόμενες πιο αποτελεσματικά, δε θα αποκτήσετε το σεβασμό του παιδιού σας, ούτε κι αυτό θα νιώσει μορφωμένο άμα του φάτε τ' αυτιά να διαβάσει τις εφημεριδο-προσφορές. Νιρβάνα θα μείνει ο εγκέφαλος, όπως και πριν. Καλύτερα να δώσετε κάτι παραπάνω και να πάρετε βιβλία σε σι-ντί να τα ακούτε πριν κοιμηθείτε. Θα διευκολυνθεί ο ύπνος και κάτι θα προλάβει να σας μείνει κιόλας.
Οι εφημερίδες ήταν το κωλόχαρτο του παρελθόντος. Δεν είναι για να μένουν, ούτε αυτά πυο λένε, ούτε αυτά που προσφέρουν. Κατευθύνεται η γνώμη σας, μην κατευθύνεται και το γούστο σας. Αποφασίστε εσείς τι θα δείτε και τι θα διαβάσετε. Και σας το ξαναλέω: δεν έχει νόημα το χτίσιμο βιβλιοθήκης/δισκοθήκης/ταινιοθήκης απ' τις φυλλάδες.
Προσωπικά, όσες φορές πήρα κάτι, στη συνέχεια το χάρισα ή το πέταξα στην ανακύκλωση ή έκανα τα σι-ντι περιστεροδιώχτες. Κλαίω ακόμα τα λεφτάκια μου, έστω κι αν πέρασε καιρός, έστω κι αν ήταν για λίγο. Πλέον, άμα δεν έχει φυλλάδα χωρίς προσφορές δεν αγοράζω ούτε αυτήν, ή αγοράζω άλλη.
Διότι δεν πρέπει να είσαστε loyal customers. Αυτό είναι ο ορισμός του κορόϊδου. Για σκεφτείτε το...
Αν είστε φίλοι της ανάγνωσης, αναζητείστε εκδόσεις και μεταφράσεις που σας πάνε, μη μαζεύετε ό,τι αποφασίζει ένα μαγαζί για σας.
Αν δεν είστε, δεν πρόκειται να γίνετε έτσι, και δεν θα αποκτήσετε και ποτέ γούστο. Η λογική των προσφορών είναι όπως οι εκπτώσεις με τάχα μου τελευταία μόδα. Στην ουσία αγοράζετε το σκάρτο εμπόρευμα ή εκείνο που άρον-άρον εκτελώνισε ο καταστηματάρχης, γιατί βρέθηκαν κάτι κονδύλια την τελευταία στιγμή κι ένας γνωστός στο τελωνείο, και θα βγάλει τα τρίδιπλα απ' το τίποτα -κυριολεκτικά.
Με το να διαβάσετε έναν -αν το διαβάσετε κι αυτό- Μακρυγιάννη, μισό Ναμπόκωφ, ψήγματα του Δημοσθένη, και απάνθισμα του Νιρβάνα, δεν θα ρίχνετε γκόμενες πιο αποτελεσματικά, δε θα αποκτήσετε το σεβασμό του παιδιού σας, ούτε κι αυτό θα νιώσει μορφωμένο άμα του φάτε τ' αυτιά να διαβάσει τις εφημεριδο-προσφορές. Νιρβάνα θα μείνει ο εγκέφαλος, όπως και πριν. Καλύτερα να δώσετε κάτι παραπάνω και να πάρετε βιβλία σε σι-ντί να τα ακούτε πριν κοιμηθείτε. Θα διευκολυνθεί ο ύπνος και κάτι θα προλάβει να σας μείνει κιόλας.
Οι εφημερίδες ήταν το κωλόχαρτο του παρελθόντος. Δεν είναι για να μένουν, ούτε αυτά πυο λένε, ούτε αυτά που προσφέρουν. Κατευθύνεται η γνώμη σας, μην κατευθύνεται και το γούστο σας. Αποφασίστε εσείς τι θα δείτε και τι θα διαβάσετε. Και σας το ξαναλέω: δεν έχει νόημα το χτίσιμο βιβλιοθήκης/δισκοθήκης/ταινιοθήκης απ' τις φυλλάδες.
Προσωπικά, όσες φορές πήρα κάτι, στη συνέχεια το χάρισα ή το πέταξα στην ανακύκλωση ή έκανα τα σι-ντι περιστεροδιώχτες. Κλαίω ακόμα τα λεφτάκια μου, έστω κι αν πέρασε καιρός, έστω κι αν ήταν για λίγο. Πλέον, άμα δεν έχει φυλλάδα χωρίς προσφορές δεν αγοράζω ούτε αυτήν, ή αγοράζω άλλη.
Διότι δεν πρέπει να είσαστε loyal customers. Αυτό είναι ο ορισμός του κορόϊδου. Για σκεφτείτε το...
ΜΠΑΝΑΝΙΕΣ...
Οι Μπανανίες ξεχωρίζουν από τη διαφθορά, τις κλίκες, και τους αναρμόδιους, ηλίθιους, μικρομοριακής ψυχοσύνθεσης, που εισπράττουν υπέρογκα ποσά από κρατικούς οργανισμούς χωρίς να τα αξίζουν.
Δεν είναι κουτσομπολιό, και δεν θα 'πρεπε να είναι, τα ποσά που φέρονται να εισπράττουν οι δημοσιογράφοι του υπερχρεωμένου, αποτυχημένου, χωρίς θεαματικότητα και σεβασμό κρατικού οργανισμού που λέγεται ΕΡΤ.
Όπως η ολυμπιακή παλιότερα, γνωρίζουν όλοι ότι η ερτ στελεχώνεται από παρέες, φίλους, γκόμενους, παρατρεχάμενους, πελάτες, συγγενείς, πολιτικών και άλλων τινών, οι οποίοι φέρνουν παιδιά, φίλους και λοιπούς συγγενείς, ως όρνεα να καταβροχθίσουν ότι απέμεινε απ' το κουφάρι της κακοφορμισμένης ραδιοτηλεόρασης.
Ειδήσεις βαρετές που δε βλέπονται, δημοσιογράφοι κακέκτυπα των ιδιωτικών σταθμών, αλλά έξυπνους αρκετά ώστε να μη χάσουν τα σίγουρα για την παροδική δόξα της ιδιωτικής τηλεόρασης. Εκπομπές γυρισμένες ακόμη με την αισθητική του '70, και τους οπερατέρ σε χειμέρια νάρκη, μαζί με τους τηλεσκηνοθέτες.
Ακούει κανείς σ' αυτή τη χώρα για μισθούς του ύψους των πολλών χιλιάδων ευρώ, και δεν υπάρχει ούτε ντροπή, ούτε απολογείται κανείς.
Είναι τόσο μεγάλο το αίσχος, που κανείς αηδιάζει και σταματάει και η διάθεση να τα σχολιάσει ακόμη όλα αυτά...
Δεν είναι κουτσομπολιό, και δεν θα 'πρεπε να είναι, τα ποσά που φέρονται να εισπράττουν οι δημοσιογράφοι του υπερχρεωμένου, αποτυχημένου, χωρίς θεαματικότητα και σεβασμό κρατικού οργανισμού που λέγεται ΕΡΤ.
Όπως η ολυμπιακή παλιότερα, γνωρίζουν όλοι ότι η ερτ στελεχώνεται από παρέες, φίλους, γκόμενους, παρατρεχάμενους, πελάτες, συγγενείς, πολιτικών και άλλων τινών, οι οποίοι φέρνουν παιδιά, φίλους και λοιπούς συγγενείς, ως όρνεα να καταβροχθίσουν ότι απέμεινε απ' το κουφάρι της κακοφορμισμένης ραδιοτηλεόρασης.
Ειδήσεις βαρετές που δε βλέπονται, δημοσιογράφοι κακέκτυπα των ιδιωτικών σταθμών, αλλά έξυπνους αρκετά ώστε να μη χάσουν τα σίγουρα για την παροδική δόξα της ιδιωτικής τηλεόρασης. Εκπομπές γυρισμένες ακόμη με την αισθητική του '70, και τους οπερατέρ σε χειμέρια νάρκη, μαζί με τους τηλεσκηνοθέτες.
Ακούει κανείς σ' αυτή τη χώρα για μισθούς του ύψους των πολλών χιλιάδων ευρώ, και δεν υπάρχει ούτε ντροπή, ούτε απολογείται κανείς.
Είναι τόσο μεγάλο το αίσχος, που κανείς αηδιάζει και σταματάει και η διάθεση να τα σχολιάσει ακόμη όλα αυτά...
Wednesday, December 23, 2009
ΔΕΙΓΜΑ ΜΕΓΕΘΩΝ
Αν πέθαινε ο Μέρντοχ, μάλλον γαμοσταβρίδια θα εισέπρατε, οπωσδήποτε σάτιρα και ειλικρινείς κατά το δυνατόν, obituaries.
Εδώ, το Μέγαρο ακύρωσε τα πάντα, ωσάν να κυβερνάται από αθώες, και αλλοπαρμένες κορασίδες που σκίζουν τα ρούχα και μαδάνε τα μαλλιά, χήρες που κλείστηκαν στο σπίτι μην τις κουτσομπολέψει ο κόσμος που όσο ζούσε ο μακαρίτης βάζανε το γκόεμνο στο σπίτι απ' το παράθυρο.
Ουαί υμίν φαρισαίοι υποκριταί!
Όσο για τον άνθρωπο που απεβίωσε, ήταν ένας σπάνιος συνδυασμός, ελληνική πατέντα Μαικήνα, ήρωα της μικροπολιτικής, λάτρη της τέχνης και απογοητευμένου καλλιτέχνη. Σε άλλες χώρες, αν πέθαινε ο επί χρόνια διευθυντής του Μπαυρόυτ ή της Φιλαρμονικής, θα περνούσε το πράγμα αξιοπρεπώς. Αν πέθαινε μεγαλοεκδότης, θα γίνονταν αυτά πυο έγραψα πιο πάνω. Άντε αν ήμασταν 50 χρόνια πριν, να γινόταν ντόρος τύπου "πέθανε ένας σταρ", αν είχε μόνο την ιδιότητα του καλλιτεχνικού διευθυντή.
Εδώ, θα μπαφιάσουμε στην...άντε να μην πω.
Ο άνθρωπος προφανώς απολάμβανε το μεγαλείο της απόλυτης δύναμης που είχε σ' αυτό τον έρμο τόπο. Εξ ού και είχε τους δορυφόρους γύρω του, εξ ού και το προσωνύμιο "Θεός". (π.χ. είδα το αυτοκίνητο. Είναι απάνω ο "Θεός"; Είχε νεύρα;" κ.ο.κ.)
Εδώ, το Μέγαρο ακύρωσε τα πάντα, ωσάν να κυβερνάται από αθώες, και αλλοπαρμένες κορασίδες που σκίζουν τα ρούχα και μαδάνε τα μαλλιά, χήρες που κλείστηκαν στο σπίτι μην τις κουτσομπολέψει ο κόσμος που όσο ζούσε ο μακαρίτης βάζανε το γκόεμνο στο σπίτι απ' το παράθυρο.
Ουαί υμίν φαρισαίοι υποκριταί!
Όσο για τον άνθρωπο που απεβίωσε, ήταν ένας σπάνιος συνδυασμός, ελληνική πατέντα Μαικήνα, ήρωα της μικροπολιτικής, λάτρη της τέχνης και απογοητευμένου καλλιτέχνη. Σε άλλες χώρες, αν πέθαινε ο επί χρόνια διευθυντής του Μπαυρόυτ ή της Φιλαρμονικής, θα περνούσε το πράγμα αξιοπρεπώς. Αν πέθαινε μεγαλοεκδότης, θα γίνονταν αυτά πυο έγραψα πιο πάνω. Άντε αν ήμασταν 50 χρόνια πριν, να γινόταν ντόρος τύπου "πέθανε ένας σταρ", αν είχε μόνο την ιδιότητα του καλλιτεχνικού διευθυντή.
Εδώ, θα μπαφιάσουμε στην...άντε να μην πω.
Ο άνθρωπος προφανώς απολάμβανε το μεγαλείο της απόλυτης δύναμης που είχε σ' αυτό τον έρμο τόπο. Εξ ού και είχε τους δορυφόρους γύρω του, εξ ού και το προσωνύμιο "Θεός". (π.χ. είδα το αυτοκίνητο. Είναι απάνω ο "Θεός"; Είχε νεύρα;" κ.ο.κ.)
Monday, December 21, 2009
Κλαίνε...
...που πέθανε ο Λαμπράκης; Μμμμμ...μάλιστα. Σας πιστέψαμε. Εκείνο το "άφατη θλίψη" ήταν συγκλονιστικό.
Βέβαια ο Μίκης που συνέθεσε τρειςχιλιάδες τετρακόσια εικοσιοχτώ ορατόρια για το μέγαρο, θα κλαίει. Αχ θα μείνουν και κάμποσα παιδιά απορστάτευτα, πυο στα εξηντα-τόσα τους, τρέχανε για προστασία στον Χρήστο Λαμπράκη κατά των δημοσιογρλαφων που τους έθιγαν -κατά τη γνώμη τους.
Ακόμα δεν το 'χουν καταλάβει, αλλά μετά τις υποκρισίες των πρώτων ημερών, θα πάψουν να φοβούνται πολλοί και διάφοροι. Θα δούμε μετά τι θα ακολουθήσει. Βέβαια απ' τους διαδόχους του και επίδοξους επίγονους, ήταν εξυπνότερος.
Κανένας δεν αξίζει τον τίτλο ούτως ή άλλως.
Βέβαια ο Μίκης που συνέθεσε τρειςχιλιάδες τετρακόσια εικοσιοχτώ ορατόρια για το μέγαρο, θα κλαίει. Αχ θα μείνουν και κάμποσα παιδιά απορστάτευτα, πυο στα εξηντα-τόσα τους, τρέχανε για προστασία στον Χρήστο Λαμπράκη κατά των δημοσιογρλαφων που τους έθιγαν -κατά τη γνώμη τους.
Ακόμα δεν το 'χουν καταλάβει, αλλά μετά τις υποκρισίες των πρώτων ημερών, θα πάψουν να φοβούνται πολλοί και διάφοροι. Θα δούμε μετά τι θα ακολουθήσει. Βέβαια απ' τους διαδόχους του και επίδοξους επίγονους, ήταν εξυπνότερος.
Κανένας δεν αξίζει τον τίτλο ούτως ή άλλως.
Subscribe to:
Posts (Atom)
